“عنوان: پسماند- صفر“
امیر نصیری
دی ۱۴۰۰
تهران، گالری ایرانشهر
کیوریتور این دوره: ندا درزی
ساخت فیلم مستند: استودیو حرف هنر
پارتنر فضای مجازی: پلتفرم پی وست
امیر نصیری
عنوان: کابوس
تکنیک: بازیافت، اسمبلاژ / اینستالیشن
ابعاد: متغیر
سال: ۱۴۰۰
وقتی کودک بودم جنگ بود،ترس بود و مرگ بالای سرمان پر می زد.
کابوس ها از همان زمان شروع شدند، وقتی که تلویزیون تصاویر گمشده ها را پخش می کرد و برفک . تب میکردم و در کابوس هایم مردی سیاه پوش در کنج اتاق می نشست و می خواست تا حفره های سیاهی را که تکثیر می شوند و همه چیز را می پوشاندند ، بشمارم.
حالا کابوس ادامه دارد برتن من و تن شهر، این بار با آلودگی و سرطان در جنگیم . توده های سیاهی که جان ما را می پوشانند و بر اندام ما تکثیر می شوند و تنها چیزی که باقی می ماند تصویر جهان با این لکه های گسترده شونده است.
تیوب های مستعمل موتورسیکلت ها را جمع می کنم و تعداد زیادی سلول سیاه از آنها می سازم که با آهن ربا در جهات مختلف به هم متصل می شوند و در هر سلول یک آینه محدب قرار می دهم تا تصویری از جهان پیرامونی اش را بازتاب کند، این برایم راهی است تا با وضع موجود مواجه شوم.
امیر نصیری درسال ۱۳۵۸ در تهران به دنیا آمده است. در نوجوانی با حضور در خانۀ عکاسان ایران یادگرفتن عکاسی راشروع کرد و پس از ورود به دانشکدۀ هنر و معماری ، آموختن عکاسی را ادامه داد. زمانی که در رشتۀ طراحی صنعتی مدرک کارشناسی گرفت ، پنج سال را به یادگیری و تمرین فرم و فضا و مجسمه سازی گذراند. ازدوازده سال پیش، با حاضر شدن در کارگاه ها و کلاس های مختلف فلز کاری و جواهرسازی، به جد مشغولِ آموختن فوت فن و مکاتب مختلف جواهرسازی است. در این سال ها فکرش به شدت مشغول جواهر معاصر بوده است. هرآنچه به ساختارهای وجود و زیست ما مربوط است، مدام او را به سمت تلاش برای واسازی می برد. او در آثار خود تخریبگر نیست بلکه مشغول شناسایی وضعیت ساختارهاست و می خواهد آنچه در جریان است را در درون خودِ ساختارها به ما نشان دهد.
