خانه، همیشه انطباقی منطقی با عواطف و احساسات ما در گذشته و نمود بیرونی و بالفعل ما با اکنون داشته است، بخش بزرگی از افعال امروز ما، حاصل تجربیاتی است که به عللِ گوناگون در خانه کسب کردیم. فضاسازی و پیکربندی خانه در گذشته، ماحصل یک تفکر، بینش و فرهنگ بود که اکنون هویت خویش را از دست داده است و به جسمی چندفرهنگی و نیمه جان تبدیل شده است. هنگامی که به نوع پردازش و ساختار خانه در گذشته می نگریم آنچه بیش از هر چیز خودنمایی می کند، طراحی فضا با نقش منحصر بفرد افرادی است که در آن می زیسته اند که بی شک آنچه قابل درک است و نقطه عطف آن، حضور زن است. زنی که وام دار فرهنگ و زمانه خویش است، همیشه در  کانون کنترل خانه است و آنچه در دامان خود می پروراند تاریخ را رقم می زند. حتی اگر با نگاهی غیر تخصصی صرفاً به پیکربندی معماری در خانه های قدیم بنگریم، ظرافت زنانه در آن هویداست. طاقی آراسته در فضای بیرونی، مطبخی گرم در فضای درونی، حوضی در نقطه کانونی که همیشه با گلدان های شمعدانی در اطرافش می درخشد و پنجره ای رو به حیاط که پرده اش در باد و آفتاب بهاری می رقصد. ظرافت هایی که اکنون در معماری تهیِ امروزی جایش خالیست و حضور پررنگ زن در شکل گیری فرهنگ را اثبات می کند. اگرچه اکنون ساختار خانه رنگ باخته اما همچنان زن در نقطه عطف خانه که حتی جامعه باقی مانده است. بی شک تفکر شکل گرفته در گذشته، زمینه ساز شکوفایی امروز بوده است.
«خانه حسن زاده»، مکانی رو به نابودی با قدمتی چند صد ساله است که دوباره با نفس های زنی در حال احیاست، ما برآنیم تا دوباره روح گذشتگان را در آن زنده کنیم و دوباره زیستن، در فضایی که هویت و فرهنگ، بازیگران اصلی اش هستند را تجربه کنیم و دوباره دامن زنی را برای پرورش نسلی نو بر آن بگستریم.

نجمه امینی در سال ۱۳۶۳ در شهر مشهد به دنیا آمد و فارغ التحصیل رشته نقاشی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه فردوس مشهد و همچنین مؤسس و مدیر گالری هنری هنگام (مشهد) است.
حاصل فعالیت او از سال ۱۳۹۵ تا کنون، برگزاری ۲ نمایشگاه انفرادی در گالری آرتین (مشهد-۱۳۹۵) و گالری آ (تهران-۱۴۰۱) و حضور در بیش از ۳۰ نمایشگاه گروهی بوده است و برگزاری ۹ نمایشگاه به عنوان کیوریتور از دیگر فعالیت های او طی این سالهاست.