“عنوان: پسماند- صفر“
مهدیه ابوالحسن
دی ۱۴۰۰
تهران، گالری ایرانشهر
کیوریتور این دوره: ندا درزی
ساخت فیلم مستند: استودیو حرف هنر
پارتنر فضای مجازی: پلتفرم پی وست
مهدیه ابوالحسن
عنوان: جَلی
تکنیک: مقوا بازیافتی، پلکسی، طراحی
ابعاد: ۳۰*۲۰*۴۰
سال:۱۴۰۰
مجموعه شخصی
آن بخشهایی که تراشیده، سوزانده، کنده و دور ریخته شدهاند همان چیزیست که در آثار من از دیده نهان اما در درون ما نهفته است. این بخشها بهسانِ زخمهاییاند که با گذر زمان التیام یافتهاند و من فقط آنها را رو به آینه گشودهام. زیرا زمان بر آینه اثر نمیگذارد. آینه همانا «دگر جا»یی است خارج از مفهومِ زمان. دگرجایی که تو در آن «هستی» و درعینحال «نیستی». چنین زخمهایی تنها با یاد آوری آن فراموش میشوند.
آنچه در آثار من نمایان میشود حجمی است که از زخمههای ویرانیها بقاء یافته است. هر اثر نشانی از انسانی است که از بقایایِ زخمها نیرو میگیرد و تنها خاکسترِ آن به یادمان میآورد که چیزی زمانی وجود داشته بیآنکه باقیماندهای از خود برجای بگذارد. با گذر هر لحظه چیزی در ما میمیرد و زخمها و تکرار آنها در لایهها و آینهها در آثار من گواهی بر تجربۀ خاکسترها هستند. تجربۀ خاکسترها نهفقط تجربهایست از فراموشی، بلکه تجربهایست از فراموشکردنِ خودِ فراموشی، تجربهایست از فراموشکردنِ آن چیزی که هیچ باقیماندهای ندارد. لایههای زمان همچون آینه وفادار است چنانکه فقط به شما حقیقت را آشکار میکند. تصویری که در آینۀ آثار من میبینید بقایایِ زخمهای ماست؛ زخمهایی که حتی گذر زمان آنها را از میان نمیبَرَد و همواره میتواند درمقامِ آغازی دوباره باشد.
زخمها به هر اندازه که عمیق باشند التیام مییابند، اما از خود اثری به جا میگذارند. تأثیرِ زخمها نه در التیامیافتن، که در همین برجاگذاشتنِ ردِّشان بر آگاهی ماست. شما را در بخش چیدمان [اینستالیشن] این مجموعه دعوت میکنم که آزادانه این آثار را بخوانید و آنها را بچینید. زخمها را مرور کرده، آنها را از هم باز کنید و با آگاهی تازهایْ کتابِ خود را خلق کنید.
مهدیه ابوالحسن متولد ۱۳۵۹ است که طراحی را به صورت حرفه ای در کنار فرهاد گاوزن آموخته است و کار خود را با خانه طراحی در سال ۱۳۸۹ شروع کرد. پس از آن در چندین نمایشگاه گروهی در داخل و خارج از کشور از جمله آرت فر ترکیه شرکت داشته است.
آثار ابوالحسن طراحی و مجسمه سازی با استفاده از مقواهای متراکم بر روی هم که بعد روی آنها شروع به کنده کاری و ایجاد حفره های متعدد، همین طور اضافه کردن احجام دیگری به آن می کند.
مهدیه ابوالحسن آثار خود را با بهرهگیری از قدرت خلاقه تخریب و در فضایی مابین کنشگری رادیکال و خویشتنداری و خونسردی آثار مفهومی خلق میکند. کلیت خودساخته هنرمند یعنی حجم متراکم و چندلایه متریال، اینجا به طرزی کنترلشده مورد هجمه قرار میگیرد، فعلی که نهچندان خود ویرانگر بلکه بیشتر خودانتقادی است: دخل و تصرف در آنچه خود ساختهایم برای خلق چیزی تازه، نسبتی منتقدانه و شکاک با ساختار اولیه دارد.
